www.lancuszki.info
  Tekst ma wartosc czysto rozrywkowa!
Płyta jest w zupełnie innym stylu, niż BNW, jest mniej przebojowa i znów pojawiły się potężne, epickie utwory. W roku 2008. Niedługo potem, z powodów zdrowotnych, Clive Burr został zastąpiony przez Nicko McBraina. W nowym, sześcioosobowym składzie rozpoczęto trasę promującą grę Ed Hunter (oraz okazyjnie wydane kolejne the best of o tym samym tytule. Jeśli chodzi o styl, to jest to kontynuacja drogi objętej w 1990 roku, niektóre utwory są niemal thrashmetalowe. Wielu osobom nie podobał się nowy styl Maidenów, który w niemal niczym nie przypomina zespołu z lat osiemdziesiątych. Podczas, gdy zespół szukał nowego wokalisty, zostały wydane 3 krążki koncertowe: Real Dead One, Real Live One oraz Live At Donnington. Rok później światu pokazał się kolejny album - Powerslave. Film ten pokazuje wydarzenia i koncerty Iron Maiden za żelazną kurtyną z roku 84. W 1988 roku światło dzienne ujrzała płyta Seventh Son of a Seventh Son. . W późniejszym okresie 1977 roku odszedł Wapram, zaś powrócił Murray. Nie znamy dokładnej daty, jednak w wywiadach pojawiały się lata 2009 oraz 2010. Wydawnictwo to wskoczyło na 1. Kilka tygodni przed premierą pokazano teledysk do singla Reincarnation of Benjamin Breeg, co tylko zaostrzyło apetyt fanów (był to pierwszy utwór, który zostałudostępniony opinii publicznej). Rok 2006. Tego samego dnia Bruce Dickinson obchodził 50 urodziny, przyjęcie z tej okazji odbyło się w warszawskim Hard Rock Cafe. Podczas trasy promującej album z zespołu z powodu narkotyków i alkoholu został wyrzucony Paul DiAnno. Ten również odniósł spektakularny sukces, a zespół odbył gigantyczne, 13-miesięczne tournee. Nie była to stała zmiana - po kilku miesiącach skład grupy znów się zmienił. Tym razem muzykami Żelaznej Dziewicy byli: Murray, Harris oraz nowi: Paul DiAnno jako wokalista, Doug Sampson na perkusji, Paul Clairns (którego szybko zastąpił Paul Todd i Tony Parsons). Sawyer szybko opuścił zespół, a w jego ślady poszedł Murray. Pojawił się też ponownie Adrian Smith. Według wielu, był to najlepszy krążek Żelaznej Dziewicy. Kilka ważnych czasopism oceniło płytę jako Klasyk, fani szaleli z radości, ale pojawiły się też głosy negatywne.