www.lancuszki.info
  Tekst ma wartosc czysto rozrywkowa!
Podczas koncertów w Kalifornii i Londynie nagrano koncertówkę Live after death, wydane w 85. Ten również odniósł spektakularny sukces, a zespół odbył gigantyczne, 13-miesięczne tournee. roku również na dvd w wersji remasterowanej). Rok później światu pokazał się kolejny album - Powerslave. W wywiadach udzielanych przez członków zespołu pojawiły się informacje o kolejnym studyjnym albumie Żelaznej Dziewicy. Nie była to stała zmiana - po kilku miesiącach skład grupy znów się zmienił. Oprócz płyty z koncertem w opakowaniu można znaleźć drugi krążek, zawierający m. Podczas trasy promującej album z zespołu z powodu narkotyków i alkoholu został wyrzucony Paul DiAnno. Wielu fanów sprzeciwiało się tej zmianie twierdząc, że jest to muzyczne samobójstwo. Płyta odnosła pewien sukces, jednak szybko z zespołu wyleciał Dennis Stratton, a jego miejsce zajął dobry znajomy Murraya, czyli Adrian Smith. jako wydawnictwo audio oraz wideo na VHS (w 2008. Film ten pokazuje wydarzenia i koncerty Iron Maiden za żelazną kurtyną z roku 84. Według wielu, był to najlepszy krążek Żelaznej Dziewicy. Zespół jest przedstawicielem NWOBHM (New Wave of British Heavy Metal - Nowa Fala Brytyjskiego Heavy Metalu, był to gwałtowny przyrost ilości zespołów heavy metalowych w Wielkiej Brytanii). Tym razem muzykami Żelaznej Dziewicy byli: Murray, Harris oraz nowi: Paul DiAnno jako wokalista, Doug Sampson na perkusji, Paul Clairns (którego szybko zastąpił Paul Todd i Tony Parsons). W 2005 roku wyszedł kolejny album koncertowy – Death on The Road, wydano też DVD o tym samym tytule. Była to pierwsza ich płyta, która uzyskała status platynowej. Niedługo potem, z powodów zdrowotnych, Clive Burr został zastąpiony przez Nicko McBraina. Warto wspomnieć, że ten gitarzysta to poniekąd polski akcent w Maiden, gdyż ojciec Janicka był Polakiem i oficerem w Polskiej marynarce. Iron Maiden powstał w 1975 roku w stolicy Wielkiej Brytanii. Poszukiwania nowego wokaliscy zaowocowały zatrudnieniem Brucea Dickinsona. Rok 1990 przyniósł No Prayer for the Dying. Pierwszy skład zespołu to: Paul Day (wokalista), Terry Rance (gitarzysta), Dave Sullivan (gitarzysta), Steve Harris (basista) oraz Ron Matthews (perkusista). Płyta miała dość dziwną (czyt. Debiutowali w pubie Cart & Horses.