www.lancuszki.info
  Tekst ma wartosc czysto rozrywkowa!
Kilka tygodni przed premierą pokazano teledysk do singla Reincarnation of Benjamin Breeg, co tylko zaostrzyło apetyt fanów (był to pierwszy utwór, który zostałudostępniony opinii publicznej). sierpnia. Następny album - Somwhere in time - był w nieco innym stylu, jednak również zyskał popularność. Kilka ważnych czasopism oceniło płytę jako Klasyk, fani szaleli z radości, ale pojawiły się też głosy negatywne. W 1994 roku ogłoszono, że nowym wokalistą zostaje Blaze Bayley (jeden z trzech głównych kandydatów, pozostali to Damian Wilson oraz Doogie White). Płyta (trzeba zaznaczyć, że w nieco innym stylu, niż starzy dobrzy maideni z lat 80tych, ta jest już spokojniejsza) sprzedawała się wspaniale (czy kogoś jeszcze to dziwi? ;) ), a zespół wystąpił przed 250-tysięczną publicznością podczas festiwalu Rock In Rio (występ nagrano i wydano na dvd). Wtedy też Iron Maiden po raz pierwszy odwiedzili Polskę (Warszawa, Łódź, Poznań, Katowice - koncerty w tych miastach zaczynały nową, trwającą 1 rok, trasę IM). Na początku 1999 roku do zespołu powrócił Dickinson na miejsce Bayley’a. Wydawnictwo to wskoczyło na 1. Obecnie zespół odpoczywa po trasie. Była to pierwsza ich płyta, która uzyskała status platynowej. Sawyer szybko opuścił zespół, a w jego ślady poszedł Murray. Iron Maiden powstał w 1975 roku w stolicy Wielkiej Brytanii. in. : kiczowatą) okładkę, jednak zdaniem zespołu – był to efekt zamierzony. Jak zwykle – płyta sprzedawała się wspaniale, jednak spotkała się z różnymi opiniami. Na początku 1993 roku Dickinson niespodziewanie ogłosił, że zamierza opuścić zespół. Pierwszy skład zespołu to: Paul Day (wokalista), Terry Rance (gitarzysta), Dave Sullivan (gitarzysta), Steve Harris (basista) oraz Ron Matthews (perkusista). Płyta miała dość dziwną (czyt. Zespół jest przedstawicielem NWOBHM (New Wave of British Heavy Metal - Nowa Fala Brytyjskiego Heavy Metalu, był to gwałtowny przyrost ilości zespołów heavy metalowych w Wielkiej Brytanii). 2000 rok przyniósł nam Brave New World. Niedługo potem, z powodów zdrowotnych, Clive Burr został zastąpiony przez Nicko McBraina. Na początku 1977 roku do zespołu dołączyli Tommy Moor (grający na klawiszach), Barry Graham (perkusja) oraz Tony Wapram (gitara). 28 sierpnia odbył się pożegnalny koncert, który był przeplatany magicznymi sztuczkami, a w finale Dickinson został uśmiercony w żelaznej dziewicy i pozbawiony głowy przez Eddiego. Rok 1990 przyniósł No Prayer for the Dying.