www.lancuszki.info
  Tekst ma wartosc czysto rozrywkowa!
Warto wspomnieć, że ten gitarzysta to poniekąd polski akcent w Maiden, gdyż ojciec Janicka był Polakiem i oficerem w Polskiej marynarce. Olbrzymie rzesze wielbicieli zespołu były zdegustowane tą płytą, gdyż nie miałą już praktycznie nic wspólnego ze starym, dobrym Maiden. : kiczowatą) okładkę, jednak zdaniem zespołu – był to efekt zamierzony. W tym czasie 2 razy odwiedzili Polskę podczas tras The X Factour oraz Virtual XI World Tour. Debiutowali w pubie Cart & Horses. Pierwsza płyta (jej tytuł to po prostu Iron Maiden) została nagrana w składzie: Paul DiAnno (wokal), Steve Harris (gitara basowa), Dave Murray (gitara), Dennis Stratton (również gitara) oraz Clive Burr (perkusja). Oprócz płyty z koncertem w opakowaniu można znaleźć drugi krążek, zawierający m. in. 28 sierpnia odbył się pożegnalny koncert, który był przeplatany magicznymi sztuczkami, a w finale Dickinson został uśmiercony w żelaznej dziewicy i pozbawiony głowy przez Eddiego. W 2002 roku wydano kolejną składankę najlepszych utworów – Edwart The Great. Wielu z nich zastanawiało się nad dalszym sensem istnienia zespołu. Nie znamy dokładnej daty, jednak w wywiadach pojawiały się lata 2009 oraz 2010. Na początku 1993 roku Dickinson niespodziewanie ogłosił, że zamierza opuścić zespół. Końcówka wakacji. Podczas, gdy zespół szukał nowego wokalisty, zostały wydane 3 krążki koncertowe: Real Dead One, Real Live One oraz Live At Donnington. Płyta odnosła pewien sukces, jednak szybko z zespołu wyleciał Dennis Stratton, a jego miejsce zajął dobry znajomy Murraya, czyli Adrian Smith. Wyraźnie można było wyczuć zmianę stylu zespołu, który - jak twierdził - starał się wrócić do swoich korzeni. Podczas koncertów w Kalifornii i Londynie nagrano koncertówkę Live after death, wydane w 85. Krytycy zgodnie twierdzili: płyta jest nierówna, oprócz hiciorów zawiera dość niskich lotów wypełniacze. W tym składzie zespół nagrał taśmę-demo na której znajdowały się utwory takie, jak Prowler, Iron Maiden, Strange World i Invasion. W nowym, sześcioosobowym składzie rozpoczęto trasę promującą grę Ed Hunter (oraz okazyjnie wydane kolejne the best of o tym samym tytule. Według wielu, był to najlepszy krążek Żelaznej Dziewicy. Rok 1990 przyniósł No Prayer for the Dying. ). Na początku 1999 roku do zespołu powrócił Dickinson na miejsce Bayley’a.