www.lancuszki.info
  Tekst ma wartosc czysto rozrywkowa!
Podczas trasy promującej album z zespołu z powodu narkotyków i alkoholu został wyrzucony Paul DiAnno. W późniejszym okresie 1977 roku odszedł Wapram, zaś powrócił Murray. Krytycy zgodnie twierdzili: płyta jest nierówna, oprócz hiciorów zawiera dość niskich lotów wypełniacze. Film ten pokazuje wydarzenia i koncerty Iron Maiden za żelazną kurtyną z roku 84. Była to pierwsza ich płyta, która uzyskała status platynowej. Nie znamy dokładnej daty, jednak w wywiadach pojawiały się lata 2009 oraz 2010. Co do samego longplaya, spotkał się on z naprawdę sprzecznymi opiniami. W 1988 roku światło dzienne ujrzała płyta Seventh Son of a Seventh Son. Jeśli chodzi o styl, to jest to kontynuacja drogi objętej w 1990 roku, niektóre utwory są niemal thrashmetalowe. Oprócz wielkiej trasy, zespół wydał nową płytę kompilacyjną (wydawnictwo nosi tytuł taki sam, jak trasa). Wyraźnie można było wyczuć zmianę stylu zespołu, który - jak twierdził - starał się wrócić do swoich korzeni. Poszukiwania nowego wokaliscy zaowocowały zatrudnieniem Brucea Dickinsona. W tabeli koncertów znalazło się miejsce na koncert w Polsce, który odbył się 7. W 2002 roku wydano kolejną składankę najlepszych utworów – Edwart The Great. Kolejnym wielkim wydarzeniem było wydanie długo oczekiwanej reedycji Live After Death. Wraz z nim Iron Maiden wydali płytę The Number of The Beast. Na początku 1993 roku Dickinson niespodziewanie ogłosił, że zamierza opuścić zespół. W tym składzie zespół nagrał taśmę-demo na której znajdowały się utwory takie, jak Prowler, Iron Maiden, Strange World i Invasion. W 1994 roku ogłoszono, że nowym wokalistą zostaje Blaze Bayley (jeden z trzech głównych kandydatów, pozostali to Damian Wilson oraz Doogie White). Nazwa została zaczerpnięta od starożytnego narzędzia tortur zwanego Żelazną Dziewicą. . Pierwsza płyta (jej tytuł to po prostu Iron Maiden) została nagrana w składzie: Paul DiAnno (wokal), Steve Harris (gitara basowa), Dave Murray (gitara), Dennis Stratton (również gitara) oraz Clive Burr (perkusja). Oprócz płyty z koncertem w opakowaniu można znaleźć drugi krążek, zawierający m. Moor nie zdążył wczuć się w zespół - został wyrzucony po pierwszym koncercie. ).