www.lancuszki.info
  Tekst ma wartosc czysto rozrywkowa!
Sawyer szybko opuścił zespół, a w jego ślady poszedł Murray. W 2005 roku wyszedł kolejny album koncertowy – Death on The Road, wydano też DVD o tym samym tytule. 2 lata później Iron Maiden zaatakowało kolejną płytą – Fear of The Dark. Płyta odnosła pewien sukces, jednak szybko z zespołu wyleciał Dennis Stratton, a jego miejsce zajął dobry znajomy Murraya, czyli Adrian Smith. Tego samego dnia Bruce Dickinson obchodził 50 urodziny, przyjęcie z tej okazji odbyło się w warszawskim Hard Rock Cafe. Koncerty były robione z wielkim rozmachem. Kilka ważnych czasopism oceniło płytę jako Klasyk, fani szaleli z radości, ale pojawiły się też głosy negatywne. Nazwa została zaczerpnięta od starożytnego narzędzia tortur zwanego Żelazną Dziewicą. Większość fanów zdziwiła ta decyzja, gdyż pod względem wokalnym Blaze to zupełnie inna liga (dużo niższy głos, mniejsze umiejętności i mniejszą skala). Moor nie zdążył wczuć się w zespół - został wyrzucony po pierwszym koncercie. Zespół jest przedstawicielem NWOBHM (New Wave of British Heavy Metal - Nowa Fala Brytyjskiego Heavy Metalu, był to gwałtowny przyrost ilości zespołów heavy metalowych w Wielkiej Brytanii). pierwszym miejscu! W 1990 roku od zespołu odszedł Smith, a jego miejsce zajął Janick Gers. Iron Maiden powstał w 1975 roku w stolicy Wielkiej Brytanii. Wydawnictwo to wskoczyło na 1. Rok później wyszedł kolejny album studyjny – Dance of Death. Wyraźnie można było wyczuć zmianę stylu zespołu, który - jak twierdził - starał się wrócić do swoich korzeni. W 1994 roku ogłoszono, że nowym wokalistą zostaje Blaze Bayley (jeden z trzech głównych kandydatów, pozostali to Damian Wilson oraz Doogie White). . Kolejnym wielkim wydarzeniem było wydanie długo oczekiwanej reedycji Live After Death. Obecnie zespół odpoczywa po trasie. miejsce listy najlepiej sprzedających się płyt w Wielkiej Brytanii. Pierwsza płyta (jej tytuł to po prostu Iron Maiden) została nagrana w składzie: Paul DiAnno (wokal), Steve Harris (gitara basowa), Dave Murray (gitara), Dennis Stratton (również gitara) oraz Clive Burr (perkusja). Wtedy nowy manager zespołu - Rod Smallwood - doprowadził do podpisania kontraktu z wytwórnią EMI Records. Na początku 1977 roku do zespołu dołączyli Tommy Moor (grający na klawiszach), Barry Graham (perkusja) oraz Tony Wapram (gitara). Niestety, nie uwzględniono Polski w trasie koncertowej promującej płytę.