www.lancuszki.info
  Tekst ma wartosc czysto rozrywkowa!
Tego samego dnia Bruce Dickinson obchodził 50 urodziny, przyjęcie z tej okazji odbyło się w warszawskim Hard Rock Cafe. Wielu z nich zastanawiało się nad dalszym sensem istnienia zespołu. Jeśli chodzi o styl, to jest to kontynuacja drogi objętej w 1990 roku, niektóre utwory są niemal thrashmetalowe. : kiczowatą) okładkę, jednak zdaniem zespołu – był to efekt zamierzony. sierpnia. Kolejnym wielkim wydarzeniem było wydanie długo oczekiwanej reedycji Live After Death. Pierwszy skład zespołu to: Paul Day (wokalista), Terry Rance (gitarzysta), Dave Sullivan (gitarzysta), Steve Harris (basista) oraz Ron Matthews (perkusista). W Anglii płyta zadebiutowała na liście najlepszych płyt na. Wielu osobom nie podobał się nowy styl Maidenów, który w niemal niczym nie przypomina zespołu z lat osiemdziesiątych. Wielu fanów sprzeciwiało się tej zmianie twierdząc, że jest to muzyczne samobójstwo. Wtedy nowy manager zespołu - Rod Smallwood - doprowadził do podpisania kontraktu z wytwórnią EMI Records. Pierwsza płyta (jej tytuł to po prostu Iron Maiden) została nagrana w składzie: Paul DiAnno (wokal), Steve Harris (gitara basowa), Dave Murray (gitara), Dennis Stratton (również gitara) oraz Clive Burr (perkusja). Myśli te nie ominęły również Stevea Harrisa, który rozważał rozwiącanie grupy. Rok 1990 przyniósł No Prayer for the Dying. Wyraźnie można było wyczuć zmianę stylu zespołu, który - jak twierdził - starał się wrócić do swoich korzeni. Rok później wyszedł kolejny album studyjny – Dance of Death. Kilka tygodni przed premierą pokazano teledysk do singla Reincarnation of Benjamin Breeg, co tylko zaostrzyło apetyt fanów (był to pierwszy utwór, który zostałudostępniony opinii publicznej). Na początku 1993 roku Dickinson niespodziewanie ogłosił, że zamierza opuścić zespół. Jednak niedługo potem nastąpiła zmiana składu grupy: Dennis Willock zastąpił Daya, Sullivana - Bob Sawyer, zaś Rancea - Dave Murray. Płyta jest w zupełnie innym stylu, niż BNW, jest mniej przebojowa i znów pojawiły się potężne, epickie utwory. Nazwa została zaczerpnięta od starożytnego narzędzia tortur zwanego Żelazną Dziewicą. Końcówka wakacji. W 1981 wydana została druga płyta zespołu - Killers. W 1988 roku światło dzienne ujrzała płyta Seventh Son of a Seventh Son. 28 sierpnia.